نوستالژی عجیبی است. دوست داری تاسوعا و عاشورا را همانجا باشی که در کودکی بودی. شاید تفاوتی نکند سینهزنیها، علمکشیها، طبلها، صدای سنجها، حاشیههای دستهها و... اما دوست داری هانجا باشی که سالها پیش ایستاده بودی و آرام و بیصدا به حرکت هماهنگ زنجیرها نگاه میکردی و ذهنت را با حرکت پرچمها پرواز میدادی.